शान्तिका साथ ब्रह्मलीन हुनसक्ने कलाः सद्गुरु जग्गी वसुदेव


सद्गुरु पछिल्ला समयमा निकै चर्चामा छन्, सामाजिक सञ्जाल अनि वादविवाद, ब्यबहारीक पक्ष, रौनक जिवनशैली अनि सान्र्दभिक लेखहरुले यिनी सदैव करिज्माका साथ रहन्छन् । ईशा फाउण्डेशनको सारगर्भिता अनि विश्व योग दिवस स्थापनामा यिनको तर्क र भूमिका अतुलनीय छ ।

यिनको नाम जग्गी वसुदेव हो, म यिनलाई निकै अघिबाट पछ्याउँथे, समयसमयमा यिनी नेपाल आउने अनि शिवका गहिरा भत्तिका कारण यिनले काठमाण्डौलाई शक्तिपुञ्ज भएको शहरका रुपमा ब्याख्या गरेको पाएको छु । यिनी समयसमयमा कैलाश पर्वत पनि जान्छन्, यिनका भ्लगहरु र भिडियोहरुमा यी सबै देख्न पाइन्छ । भर्खरै यिनको एउटा लेख पढेँ, शान्तिपूर्ण ब्रह्मलीन हुनसक्ने कला अर्थात शान्तिपूर्ण मनै सक्ने कला, आउनुहोस् त्यसको सरल अनुवाद पढौं ।

मान्छेहरुले मलाई सोद्छन् कि यदि मृत्यु असम्भावी छ भनें हामी किन मृत्युको प्रतिक्षामा धेरै शक्ति र उर्जा नष्ट गर्नु भनी । हामीले भूल्नु हँदैन कि मृत्यु आँफैमा एउटा अनुपम र बिशिष्ट घटनाक्रम पनि हो, यो अद्भूत छ । जीवनमा धेरै कुराहरु फेरि फेरि घटित भइरहन्छ तर अन्तीम घडी जब हामी भौतिक स्वरुप छाडेर नयाँ परिवृतिमा आगमन गर्ने स्तरमा रहन्छौं, त्यो केवल एकफेर मात्र हुन्छ, यो नै मृत्यु हो । शरीर छाडेर भौतिक स्वरुपबाट अध्यात्मिक अनि अभौतिक स्वरुपमा जाने द्धार नै मृत्यु हो र यस क्षण या अवस्था शान्तिपूर्ण हुन जरुरी छ ।
नजिकैको शहरमा जानपर्दा हामीहरु सहज रुपमा सवारीको टिकट काटेर अनि कम मात्र तयारीका साथमा जान्छौं तर पर अनि नचिनेको ठाँउमा जानपर्दा हाम्रो तयारी खास रहन्छ, हैन र ? मृत्युपछिको अवस्थिती जन्म र मृत्युबिचको समयको तुलनामा कैयन बढि हुन्छ, यो जीवन त क्षणभगुंर छ तसर्थ मृत्युपछिको असाधारण, अलौकीक र स्थिर अवस्थितीको तयारी हामीले जीवन भएकै अवस्थादेखि गर्नुपर्छन । यद्धपि म यसो भन्दै गर्दा नैराश्य या मृत्युप्रतिको भयलाई उजागृत गर्न चाहन्न, जन्मपछि मृत्यु हुन्छ नै हामीले यस बिचको जीवनलाई सकेसम्म राम्रोसंग अनि शान्तिपूर्ण रुपमा ज्यून प्रयास गर्नुपर्दछ ।

मृत्युलाई सोचेर बस्न जरुरी छैन, भयभन्दा पर रहेर आफ्नो र आफन्तको मृत्युलाई स्वीकार्न जरुरी छ । स्वीकारोक्ति जरुरी छ अनि सांसारीक कुरा र प्राप्तीलाई भूल्दै या केवल एउटा खेलका रुपमा लिन जरुरी छ । संसारको परिणाम या जीवनको सार कर्ममा छ, फलमा कदापी छैन ।

म सबैजनालाई आफ्नो जीवन उत्तम तवरले खुशी भएर बाँच्न सिकाउन चाहन्छु, जीवनको अन्त पनि एउटा स्टाइलमा अनि शानदार रुपमा हुन जरुरी छ । जीवनको स्वीकारोक्ति अनि मृत्युको आत्मसाथ दुबै उतिकै जरुरी छ । शानसंग बाँचौ अनि शानका साथ मर्नसक्ने अवस्था श्रृजना गरौं ।

सुयोग ढकालको अनुवाद


Loading comments...