Lifestyle Portal
  •   १४ मंसिर २०७८, मंगलवार
first meet

याद पहिलो भेटको

१४ मंसिर २०७५, शुक्रबार २२:३५

अर्जुन भण्डारी
अर्जुन भण्डारी

‘एउटा कुरा भनम?’ मैले म्यासेजन्जरमा टाइप गरेँ अनि सेन्ड बटन थिचेँ । उता बाट जवाफ आयो ‘के कुरा’ ? मैले पुन जवाफ फर्काएँ ‘माकुरा’ । उतावाट रिसायको इमोजी आयो । सायद उ मेरो प्रश्न सुन्नको लागि उत्साहित थिइ । मैले जवाफ लेखेँ ‘तिमीलाइ देख्न मन ला छ’ । दुवै हात कामेका थिए । यो मेरा लागि ठुलै कुरा थियो, घण्टौँ कुरा गर्ने भएता पनि आजसम्म यसरी आँट भने कहिल्यै निस्केको थिएन । उस्लाइ हर वखत हेरिरहन खोज्ने मेरा आँखाहरु उस्को सामु परेपछि जहिल्यै भुइमा पुग्थे । यसपाली भने निकै दिन भइसकेको थियो नभेटिएको । हामी यसभन्दा अघि कहिल्यै पनि योजना बद्ध तरिकाले भेटेका थिएनौँ ।

उताबाट रिप्लाइ आयो ‘हुन्छ तर कता’ ? म अलमलमा परेँ यस भन्दा अघि केटी संग कहिल्यै यसरी भेट गरेको थिइन । अनि यस्सै भने ‘सी.डि.एम.’ । उस्को रिप्लाइ ‘ओके १ घण्टा पछि ल’ । मैले जवाफ फर्काएँ ‘२ घण्टा पछि’ । उस्ले सहमतिको भाषामा ‘हुन्छ’ भनि । खै मैले किन एक घण्टा बढाएँ आँफैले पत्तो पाइन ।

उस्ले सुरुमै भनेको एक घण्टा मै सीडिएमको चौतारीमा पुगेँ । निकै उत्साहित, खुसी अनि हल्का डर अझ परिचित कसैले देखेर हल्ला फैलाइदिने हुन की भन्ने डर । मैले यो प्रस्ताव नराखेको भए हुने भन्ने जस्तो भान भइरहेको थियो, म अताल्लीरहेको थिएँ । केहि समय पछि उ आइ, सायद मैले दिएको समय भन्दा करिव १५ मिनेट अघि नै थियो । उस्ले मलाइ टाढै देखि देखेकी थिइ उस्ले देख्नासाथ मैले पनि उस्लाइ देखेँ । धडकनको गति केही बढेको महसुस भइरहेको थियो । उ केहि नजिक हुनासाथ मेरो आँखा झुकेर उस्को आँखावाट उस्को कुर्थाको पल्लुमा पुगेको थियो । उस्को टाढै देखिवाट मुस्कुराउने बानीले मन भित्र निकै लामो जरा गाडीसकेको थियो । उ हरियो कुर्थामा आएकी थिइ । त्यो उसलाइ निकै सुहाएको थियो । उस्ले सँधै मलाइ मन पर्ने लगाउँथी वा उस्ले लगाएको सवै कुरा मलाइ मन पर्थ्यो म पहिल्याउन सक्दैन थेँ ।

उसले साउतीको स्वरमा ‘हाइ’ भन्दै हात हल्लाइ म पनि उस्को रिप्लाइ दिँदै थिएँ, उसले मेरो शिर देखि पाउ सम्म पुरै नियाल्दै थिइ उस्को आँखा मेरो ग्रन्च भएको पाइन्टमा टक्क रोकियो । सायद त्यो अलि बेसी नै ग्रन्च देखिएको थियो । मैले केवल अडकल मात्र लगाएको थिएँ । उ केहि बोलीन । मैले सोचे जति कुरा सवै सकिइसकेको थियो यसपछि के भन्ने के गर्ने भन्ने कुरा मलाइ पत्तो थिएन । मलाइ के भनम के भनम लाग्दै थियो एक्कासी हडबडाउँदै चिया भन्न पुगेँ । उस्लाइ चिया पिउनका लागी निवेदन गरेँ । उस्ले कपि किन्ने बहानामा आएकी भन्दै निकै हतारमा भएको कुरा जनाइ । उ कलेजको भित्तामा अडेस लगाइ म भने उस्को अगाडी केहि पर उभिएँ ।
भन्नका लागि धेरै कुरा भएता पनि सुरु गर्न हिचकीचाइ रहेको थिएँ । उस्ले पढाइको कुरावाट सुरुवात गरी ‘नोट कहाँ सम्म पुग्यो त’ । मैले उस्लाइ जवाफ दिएँ ‘तिमीले गरिसकेपछि त्यै सार्ने हो म त’ । उस्ले ‘नदिने’ भन्दै ठट्टा गरी । मैले घुर्की लगाउँदै भनेँ ‘उसो भए गर्दिन नोट सोट’ ….। करिव १० मिनेट जति यस्तै पढाइ सम्बन्धी केहि कुरा भएपछि उस्लाइ फोन आयो । उ हतार हतार ‘जानु छ’ भन्दै विदा मागी ।

उस्लाइ विदा गरेपछि म उसलाइ देखिने सम्म चिहाइ रहेँ उ घरी घरी पछाडी फर्कँदै अगाडी बढि रहेकी थिइ । जिन्दगीमा ठुलै कुरा जिते जस्तो अनुभुति भइरहेको थियो । मन मनै निकै हर्सित भएँ ।

उ त्यहाँबाट विलिन हुनासाथ म पनि आफ्नो बाटो लागेँ । कोठामा आएपछि म्यासेन्जरमा उस्लाइ धन्यवाद दिएँ । उस्को रिप्लाइ बेलुका मात्र आयो । उसको म्यासेजमा लेखिएको थियो ‘म भोलि घर जाँदै छु बुवाको सरुवा भयो रे । अव उतै बस्ने भन्नु भा छ’ । यति म्यासेज देख्नासाथ हावाले भरिएको बेलुन जस्तो फुलेको मेरो खुसी एक्कासी काँडामा घोचिए घोचिएर साँघुरीए जस्तो भयो । आँफुलाइ निकै साँघुरीएको अनुभुति गरेँ । भोलिपल्ट उ आफ्नो गाउँ गइ त्यसपछि कहिल्यै भेट हुन सकेन ।

कुनै समय घटेका सामान्य घटनाहरुको सम्झना लामो समयसम्म गुञ्जायमान हुने रहेछन । आजभोली उसको जस्तै नाम, ठेगाना, बाल्ने तरिका, आकृती भएका मान्छे देखा पर्दा एक पटक झसंग हुन्छु अनि उस्लाइ स्मरण गर्छु । तिनै सम्झनाको सहाराले जिन्दगी अगाडी बढाउनुको मज्जा बेग्दै छ ।

प्रतिक्रिया दिनुहोस !
Loading comments...
सम्बन्धित खबरहरु

थिएन भनौ भने मास्टर पास भएको कागजको खोस्टो थियो तर त्यो कागजको कदर थिएन त्यहाँ लखर लखर एउटा अफिसबाट अर्को

गोकुलले मतिर हेर्दै भने ‘जे कुरा देखेर आयो अन्त कतै, त्यो आफ्नो घरमा पनि हुनु पर्ने। नयाँ कुनै कुरा देख्यो,

…अनि पात्र ‘क’ मरूञ्जेल हाँस्न थाल्यो । हाँस्ता हाँस्तै उ रून थाल्यो । रूँदारूँदै उ चिच्याउन थाल्यो । खुइलिएर केहीमात्र

सुधा रिसालको लेखन र संजीप कडेलको चित्राङ्कन रहेको “पानी पानी” शिर्षकको चित्रकथा प्रकाशित भएको छ। “पानी पानी”दुई मुसा दाजुबहिनीको कथा