Lifestyle Portal
  •   १४ मंसिर २०७८, मंगलवार

पात्र ‘ज्ञ’ (लघुकथा): इन्दिरा प्रसाई

१२ कार्तिक २०७८, शुक्रबार २२:२९

…अनि पात्र ‘क’ मरूञ्जेल हाँस्न थाल्यो । हाँस्ता हाँस्तै उ रून थाल्यो । रूँदारूँदै उ चिच्याउन थाल्यो । खुइलिएर केहीमात्र बाँकिरहेका उसका केश उ आफैँले उखाल्न थाल्यो ।
यतिञ्जेलमा उसकी स्वास्नी, छोरा र छोरी उसका सामू तैनाथ भइसकेका थिए ।

‘फेरि केको चर्तिकला देखाउन लाग्या हो यो बूढोले ? … हे भगवान् !’ आजित स्वास्नीको आवाज थियो ।

‘हैन बालाई के हुन्छ बेला बेला ?’ छोरोको दिक्क लागेको आवाज थियो ।

‘यस्तै हो, किन चिन्ता गरेको ? म गएँ है, ढिलो भयो ‘ छोरीको चिन्ताविहीन आवाज थियो ।

‘कसैलाई मेरो केही मतलबै छैन । होसै पनि किनै र ? आखिर म हुँ नै को र ? सम्पत्ति कमाउन नसकेको लोग्ने र बाउ अनि कसैले नपत्याएको लेखक हुनुको के अर्थ ?’ पात्र ‘क’ले वैरागिएर भित्तातिर हेर्दै भनेको थियो ।

‘एई बुढी ! मैले पचासवर्ष देखि सरस्वतीको उपासना बाहेक केही कामै गरेको छैन भन्ने कुरा तँलाई त थाहा छ नि ? तैँले जति नै कचकच गरे पनि मैले अरू कुनै पेसा गरेँ त ? पैसा कमाउनपट्टि म लागेँ त ?’

‘हुन त हो, तर के भो त ? तपैँले लेखेरै पनि के नै छछार्नु भो त ?’ स्वास्नीले पाखुरा सुर्किउँला झै गरी भनेकी थिई ।

‘महिना दिन अघि तँलाई दसहजार रूपियाँ दिएको थिएँ ? कि बिर्सिस् ?’पात्र ‘क’ ले सोधेको थियो ।

‘त्यती जाबो रूपियाँले यो महङ्गीमा हप्तै टर्दैन भन्ने कुरो थाहा भए पो ? तपैँले त भात थपिथपि खानमात्रै जानेको छ । धन्न छोरी छ र पो, खोइ कताबाट घर धानिदिएकी छे । पढेको रे, एउटा जागिरसम्म खान नसक्ने यो मोरो छोरो पनि भातैको भकारी छ ।’

‘कति फतरफतर गर्छेस् पिर परेको बेला ! मेरा कुरा सुन न, पहिलेकाले जस्तै यसपालि पनि त्यो मान्छेको नाउँमा मैले नै लेखिदिएको उपन्यासले दुई लाखको पुरस्कार पाए छ । ल हेर फोटो ! त्यही मान्छे हो कि होइन ?’ भनिसकेर पात्र फेरि पुनरावृत्तितिर लागेको थियो ।

पत्रिकामा लोग्नेले भनेकै र आफैँले भेटेको त्यही पात्र ‘ज्ञ ‘ को फूलमालाले पुरिएको यामाको फोटो थियो । टाउको समातेर लामो सास फाल्दै ढाँचामात्रै बाँकी रहेको थोत्रो सोफामा थ्याच्च बस्ने पालो अब उसकी स्वास्नी चाहिँको थियो ।
•••
© इन्दिरा प्रसाई

प्रतिक्रिया दिनुहोस !
Loading comments...
सम्बन्धित खबरहरु

थिएन भनौ भने मास्टर पास भएको कागजको खोस्टो थियो तर त्यो कागजको कदर थिएन त्यहाँ लखर लखर एउटा अफिसबाट अर्को

गोकुलले मतिर हेर्दै भने ‘जे कुरा देखेर आयो अन्त कतै, त्यो आफ्नो घरमा पनि हुनु पर्ने। नयाँ कुनै कुरा देख्यो,

सुधा रिसालको लेखन र संजीप कडेलको चित्राङ्कन रहेको “पानी पानी” शिर्षकको चित्रकथा प्रकाशित भएको छ। “पानी पानी”दुई मुसा दाजुबहिनीको कथा

(पितृपक्ष सन्दर्भमा मेरा जन्मपिता गणेशप्रसाद शर्मा तथा कर्मका मातापिता जयप्रसाद प्रसाई तथा भागीरथा प्रसाईका साथै सम्पूर्ण पितृहरूप्रति श्रद्धा समर्पण गर्दै