Lifestyle Portal
  •   २ जेष्ठ २०७९, सोमबार

लघुकथा : तुइन

१४ भाद्र २०७८, सोमबार १६:२९

‘हजुरआमा, हिजोआज रेडियोले सधैँ तुइन तुइन र जयसिंह धामी भनिरहन्छ नि । के हो यो तुइन भनेको ?’

दस वर्षकी नातिनीले मसँगसँगै रेडियोको समाचार सुनेपछि मलाई प्रश्न गरेकी थिई ।

‘पुल नबनेका पहाडी खोलामा मान्छे अथवा सरसामान पनि तार्नका लागि खोला वारि र पारि लट्ठामा बाँधिएको बलियो डोरी हो क्या नानी तुइन भनेको ।’

मैले छोटकरीमा उसको जिज्ञाशा शान्त पार्ने प्रयत्न गरेकी थिएँ र फेरि म आफ्नै काममा अल्मलिएकी थिएँ ।

‘अनि हजुरआमा त्यो जयसिंह धामी त्यसरी तुइनमा तर्दातर्दै भारतीय एसएसबीले किन भारततिरबाट डोरी खुस्काइदिएको होला है ? धामी अङ्कलको त मजस्तै सानासाना छोराछोरी पनि रै’छन् नि है । उनीहरूको पापा खोलामा खसेपछि घर नआउँदा तिनीहरू कति रूँदै छन् होला है ! विचरा … मलाई त कस्तो माया लागेर आयो ! हजुरलाई लागेन ?’ नातिनीले रूनै खोजेर भनेकी थिई ।

उसको प्रश्नले मलाई एकैछिन रनन्न पार्यो । यो सानी नानीले पनि यति कुरा बुझ्छे । तर जसले बुझ्नु पर्ने हो उनीहरूले बुझ्नै चाहँदैनन् ।

अब यसलाई पो के जवाफ दिनु ?

‘खोलाको तुइनमात्रै होइन हाम्रो देश नै पो तुइन भएको छ । मेरी प्यारी आस्था, तिमीलाई म कसरी बुझाऊँ र ? हाम्रो देशको तुइनको डोरी पारि पट्टिबाट एकोहोरो काटिरहेका छन्, अनि वारिबाट पनि पो डोरी छिनाउन सघाइरहेका छन् ।

त्यो डोरी छिनेपछि त जयसिंहमात्रै हो र ? हामी सबै पनि पो डुब्छौँ त।’

मेरा काखमा बसेकी आस्था मेरो कुरा नबुझेर मेरा अनुहारमा उसका चिम्सा आँखाले एकनास हेरिरहेकी छे ।
© इन्दिरा प्रसाई

प्रतिक्रिया दिनुहोस !
सम्बन्धित खबरहरु

केही फरक हो म तिमीभन्दा फरक देख्छु म तिमीभन्दा फरक लेख्छु तिमी जिन्दगीलाई आशा छरिएको लोकतन्त्र ठान्छौ र म जिन्दगीलाई

थिएन भनौ भने मास्टर पास भएको कागजको खोस्टो थियो तर त्यो कागजको कदर थिएन त्यहाँ लखर लखर एउटा अफिसबाट अर्को

गोकुलले मतिर हेर्दै भने ‘जे कुरा देखेर आयो अन्त कतै, त्यो आफ्नो घरमा पनि हुनु पर्ने। नयाँ कुनै कुरा देख्यो,

…अनि पात्र ‘क’ मरूञ्जेल हाँस्न थाल्यो । हाँस्ता हाँस्तै उ रून थाल्यो । रूँदारूँदै उ चिच्याउन थाल्यो । खुइलिएर केहीमात्र