Lifestyle Portal
  •   १९ श्रावण २०७८, मंगलवार
Grandfather

हजुरबाबा अनि फेमेनिजम

२४ फाल्गुन २०७५, शुक्रबार १५:३०

Anita Adhikari
अनिता अधिकारी

शिरमा ढाकाको टोपी, फुलेको कपाल, काटिएको दारी, लामो जुगाँ अनि बेला बेला त्यो जुँगामा गइरहने चाउरीएका हातहरु । मेरो हजुरबाबा आँगनमा बसेर कहिलेकाही घुरररर घुररररर गर्दौ हुक्का तान्नु हुन्थ्यो अनि मुखभरीका धुँवा त्यो निलो आकाश तिर । चर्को स्वरमा बोल्ने मेरो हजुरबाबा संसारमा हिटलरलाई जित्ने उहाँ नै हुनु हुन्छ कि जस्तो लाग्थ्यो ।

हजुरबाबा जतिबेला पनि हजुरआमालाई कराई रहनु हुन्थ्यो, बोलाई रहनु हुन्थ्यो । “आईमाई कता होस, चिया खै , गोठमा गाई भैसी कराए” । मलाई हजुरबासँग निकै रिस उठथ्यो अनि उहाँको यो शब्द आइमाई जुन मलाई कति मन पर्दैन थ्यो । आइमाई शब्द निकै असम्मान भरिएको शब्द जस्तो लाग्थ्यो । पत्र पत्रिकामा पनि महिलाको हक हितमा बोलिरहने विभिन्न ब्यक्तिहरुले यो शब्दको बारेमा पनि विभिन्न प्रसङ्ग उठाएको पढेको थिए ।

हजुरआमाको कति सुन्दर नाम छ सरस्वती हजुरबाबाले कहिले पनि भन्न जान्नु भएन । मैले जान्दा बुझे देखिनै हजुरबाबाले भान्छामा अरुले बनाएको खाएको थाहा पाएको छैन । त्यसैले हजुरआमाले घर छाडेर कतै जान पनि पाउनु भएन अनि आफु पनि अन्त कतै जानु भएन । कतै गएपनि बस्ने गरी कहिल्यै गएको पनि थाहा पाईन । कति दुख दिने हजुरबाबाको बानी तर हजुरआमा शान्तसँग आफनो काम गरिरहनु हन्थ्यो ।

हर बखत आफनो बाल्यकालका दुख अनि संर्घषका कथाहरुले बारम्बार तनाब दिनु हुन्थ्यो । मैले कति दुख गरे, खाना पनि राम्रोसँग पाइन , जति बेला पनि काम मात्रै ग¥यो । अहिले तिमीहरुलाई केही कामै छैन तैपनि पढ्नु नपरोस जस्तो गर्छौ । भन्दै बारम्बार कराईमात्र रहनु हुन्थ्यो । भाईलाई भने निकै माया गर्नु हुन्थ्यो शहर गएर आँउदा प्रत्येक पटक भाईलाई चकलेट ल्याइदिनु हुन्थ्यो तर मलाई तिमी त ठुली भयौ भाई पो सानो छ भन्नु हुन्थ्यो । म हजुरबाबाको व्यवहारमा असमानता छर्लङ्ग देख्दथे तर म के नै गर्न सक्थे र ? न त मेरो बिद्रोहले कुनै ठुलो रुप लिन्थ्यो । हजुरबाबा अगाडि बाबा त बोल्न डराउनु हुन्थ्यो म के नै भन्न सक्थे र ।

बुबा , अंकलले पढनु भएको छ , तर विद्या फुपु दिदिले पढनु भएन छोरालाई शिक्षा दिने मेरा हजुरबाले दिदिलाई १० कक्षा पनि राम्रोसँग पढाउनु भएन । हाम्रो घरमा महिनावारी को समयमा निकै कडा नियम लाग्छ, भुइँबाट खाट सम्म धेरै दुख पश्चात प्रवेश पाएको छौ । यही उपल्बधीलाई पनि ठुलो मान्नै पर्छ । कहिलेकाही त लाग्थ्यो हजुरबाबा रहुनजेल सम्म यो घर मलाई जेल जस्तै हुन्छ ।

आज हजुरबाबा सधैको लागि हामीलाई छाडेर जानु भयो । जाँदा जाँदै गर्दा सबैलाई रुवाएर जानु भयो । हस्पिटलमा हजुरबाबालाई अक्सिजन लगाईको थियो । उहाँको ओठबाट शब्दहरु आउन रोकिएका थिए , जिन्दगीका अन्तिम क्षणमा केही पर उभिएकी मलाई ईशारा गरेर बोलाउनु भयो । उहाँको चलन अनि संस्कार नै यस्तै थियो कि म यस्तो समयमा समेत हजुरबाबा भन्दा पर बस्नु परेको थियो । हजुरबाबालाई पनि म पर उभिनुको अर्थ थाहा थियो तर पनि उहाँको इशाराले म उहाँ नजिकै गए । मेरो हिटरल हजुरबाको आँखाभरी आशुँ देख्दैथिए । त्यस दिन खै आज के कुराले हजुरबाबाको आँखा रसाए थाहा भएन तर जाँदा जाँदै हजुरबाबाले मैले सानो स्वरमा गरेको बिद्रोहलाई सहजताका साथ लिनु भएको थियो । मैले जितेको थिए, तर पनि कता कता खुसी लागिरहेको थिएन ।

आज जाँदा जादै हजुरबाबाले आफनो उदार मन देखाएर जानु भयो । अब हजुरआमालाई आईमाई भनेर बोलाउने कोही छैन, भाई पनि चक्लेट कुरेर बसिरहन्छ जसरी म सानो छँदा बस्ने गर्थे रे । पितृ कार्य सकेर जाँदै गर्दा फुपु दिदिले भन्नु भएको कुरा निकै बिझिरहेको छ , “हजुरबाबा मलाई पढेर नर्स भएको हेर्न खोज्नु हुन्थ्यो , दिन रात पढ पढ भन्दा पनि मैले पढ्ने मन गरिन तिम्रो हजुरबाबाको यो इच्छा तिमीले पुरा गर्नु ल”। म सधै हजुरबाबाको चर्को बोली र उहाँले बोल्ने गरेका शब्दहरुको बारेमा मात्र सोचि रहे तर उहाँको त्यो चर्को बोली र शब्दको बास्तविकता र माया लाई चिन्न सकिन । म उहाँको माया कुनै वाद सँग जोडन पुगे तर बुझन सकिन उहाँको सोच,माया अनि समानता ती बादहरु भन्दा निकै उच्च थिए ।

प्रतिक्रिया दिनुहोस !
Loading comments...
सम्बन्धित खबरहरु

सागर बेल्बासे, साैरभ न्याैपाने- देशको राजनितिमा विधि र नियतको प्रश्न उठ्नु नौलो विषय होइन । हरेक सरकारका बिपक्षी, शुभचिन्तक बौद्धिक

:: सन्ध्या भट्टराई :: “संसार चुम्ने मेरो चाहना ! संसार चूम्ने मेरो चाहना! छोरी मान्छे होस त गार्हो पर्छ भन्ने

डा. खिमलाल देवकोटा – एक वर्षभित्र तोकिएको निश्चित साधन–स्रोतबाट सम्पन्न गर्न लक्ष्य राखेका आर्थिक, सामाजिक, पूर्वाधार, लैङ्गिक, सूचना तथा प्रविधि,

वि.सं. २०३३ देखि औपचारिक सुरुवात भएको नेपालको पूँजीबजार चार दशक सम्म पनि अन्तराष्ट्रिय मापदण्ड अनुरुप हुन नसक्नु विडम्बना पूर्णनै छ