Lifestyle Portal
  •   ११ असार २०७८, शुक्रबार
manish khanal

फर्केर हेर्दा हिजो र आज

१० पुष २०७५, मंगलवार १३:३५

जानेर भन्दा नजानेर, डर भन्दा धेरै निडर भएर आर्थिक अभावमा पनि प्रशस्त साथीहरूको साथले भरिपूर्ण समय नै बाल्यकाल थियो । अब चाहेर पनि फिर्ता नपाउने त्यो अनमोल बाल्यकालको स्मृति मेरो मानसपटलमा अझै ताजा नाचिरहेको छ । त्यो बर्खामा उर्लेर आउने खोला, चैतमा पातहरु सबै खसेर नाङ्गोहुने सालको जङ्गल , धुलाम्मे बाटो, सम्म खेतबारी अनि सानो सानो कुरामा रमाउने अनि रुन साथ दिने साथीहरूलाई म कसरी बिर्सनु ।

म, उत्तम, दिब्य , दीपेन्द्र , सङ्गिता, अनिता, आरती , दिपक लगायत अन्य धेरै साथीहरू हामी एउटै उमेरका थियौं । हामी संगै हिड्दै , गफिदै , रमाउदै बिद्यालय जाने आउने गर्थेउ । सानै उमेरका भएतापनी हामी देश विदेशका ठुला ठुला गफहरु गर्थेउ र विभिन्न योजनाहरु समेत बनाउने गर्थेउ । हाजिरजवाफ र वक्तित्वकलामा समेत हाम्रो सक्रिय देखिन्थ्यो । बिद्यालयबाट फर्किएपछि हामीलाई खेल्नकै हतार हुन्थ्यो । हामीलाई खेल्न फुटबल , कृकेट बल , ब्याटको अभाव भैराख्थ्यो जस्कोलागि हामीले समूह बनाएर साप्ताहिक बचत समेत गर्थेउ । बिदाका दिन हामी एउटा देखि अर्को गाउँ खेल खेल्ने बन जङ्गल , खोला नाला डुल्नेमै ब्यस्त रहन्थेउ ।

अहिले समयसंगै कोही पढाइका लागि त कोहि रोजगारीका लागि विविध कारणले हामी सबै टाढा टाढा भएको लगभग ४-५ बर्ष भयो । तर यती थोरै समयमा पनि गाउँमा धेरै परिवर्तन भएको छ । हाम्रो उमेर समूह जस्तै अहिले नयाँ उमेर समूह उहीँ खोलानाला, चौर, वन जङ्गलको काखमा हुर्किरहेका छन् । हामीले भोगेकै ठाउँ र उमेर भोगिरहेका छन् तर उहीँ समय भोगेका छैनन् ।

अहिलेका बालबालिकाको दिनचर्या हाम्रो भन्दा कयौं गुणा फरक देखिन्छ । बिहान उठेदेखि बिद्यालय जाने तरखरमा देखिन्छन् । घर अगाडिनै बिद्यालयको गाडी हर्न बजाउदै आउछ , सोही बसमा बिद्यालय जाने गर्छन् । उनिहरु दिनभर बिद्यालय समयका अतिरिक्त थप टिउसन कक्षा सकेर अबेर घर फर्किन्छ्न् । उनिहरुलाई आफ्नो कक्षाकोठा , बिद्यालय र घरका अतिरिक्त अरु कुराको खासै जानकारी हुदैन । विदाका दिन टि भि, मोबाइल र ईन्टरनेट बाहेक बाहिरी खेलकुदका गतिविधिमा उनिहरुको रुचि घट्दो छ । प्रत्येकका साथमा फुटबल सेट छ तर उनीहरु खेल्न बाहिर निस्किदैनन् । साथीहरू बिच बिद्यालय समय बाहेक खेलकुद , भेटघाट र छलफल न्यून छ ।

म प्रत्येक चोटि घर आउँदा सोच्ने गर्छु र थोरै समयको अन्तरालमा नै समाज धेरै परिवर्तन भएको पाउछु । जस्को उदाहरण हिजो र आजका दिनका बालबालिका छन् । हिजो हामी दिनभर घर भित्र नबसेर गाली खानुपर्ने थियो भने आजका बालबालिका दिनभर घर भित्र बसेर गाली खाइरहेका छन् ।

प्राकृतिक दुनियाँ भन्दा कृत्रिम दुनियाँमा ब्यस्त आजको नयाँ पिढीलाई बाहिर ल्याउन नसके भोलिका दिनमा ब्यवहारिक ज्ञान भएका कुशल नेतृत्वका साथै जिम्मेवार नागरिकको समेत अभाव हुनसक्ने देखिन्छ । बालबालिका लाई देशका कणधारका रूपमा हेरेर उनिहरुको प्रतिभा प्रस्फुटन तथा क्षमता बिकासमा विशेष ध्यान दिनु जरुरी देखिन्छ । घोकन्ते शाब्दिक ज्ञान भन्दा ब्यवहारिक ज्ञानमा सरकारको ध्यान जाओस् । आजका बालबालिकालाई नेपालको कला र संस्कृति अनुरुप घुलमिल हुँदै आधुनिकता तर्फ अग्रसर हुने गरि वातावरण सृजना होस् ।
मनिष खनाल
मध्यविन्दु-0६, नवलपुर
सेन्ट जेभियर्स कलेज

लेखकका अन्य लेख

प्रतिक्रिया दिनुहोस !
Loading comments...
सम्बन्धित खबरहरु

सागर बेल्बासे, साैरभ न्याैपाने- देशको राजनितिमा विधि र नियतको प्रश्न उठ्नु नौलो विषय होइन । हरेक सरकारका बिपक्षी, शुभचिन्तक बौद्धिक

:: सन्ध्या भट्टराई :: “संसार चुम्ने मेरो चाहना ! संसार चूम्ने मेरो चाहना! छोरी मान्छे होस त गार्हो पर्छ भन्ने

डा. खिमलाल देवकोटा – एक वर्षभित्र तोकिएको निश्चित साधन–स्रोतबाट सम्पन्न गर्न लक्ष्य राखेका आर्थिक, सामाजिक, पूर्वाधार, लैङ्गिक, सूचना तथा प्रविधि,

वि.सं. २०३३ देखि औपचारिक सुरुवात भएको नेपालको पूँजीबजार चार दशक सम्म पनि अन्तराष्ट्रिय मापदण्ड अनुरुप हुन नसक्नु विडम्बना पूर्णनै छ